Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Ο θείος Νιόνιος



Ο θείος Νιόνιος, ο Διονύσης Ταμαρέσης δηλαδή, γόνος καλής οικογένειας από τη Ζάκυνθο και bon viveur της εποχής, ήταν άνθρωπος πολύ χαριτωμένος, με καλλιέργεια και χιούμορ. Πριν πεθάνει, σε μεγάλη ηλικία, μοίρασε όλα τα μετρητά που είχε σε φίλους και συγγενείς. Μεταξύ αυτών και στην κυρία Ελένη, γνωστής οικογένειας επιχειρηματιών, στενή φίλη και αναλόγου ηλικίας. «Τι να τα κάνω Μπέμπη μου;» του λέει αυτή. «Στα κερνάω για την κηδεία σου Ελενίτσα μου» της απαντάει αφοπλιστικά εκείνος. Και πράγματι, λίγους μήνες αργότερα τον ακολούθησε κι εκείνη.



Ο θείος Νιόνιος και η θεία Πόπη, η γυναίκα του ήταν αυτό που λέμε «αιώνιοι εραστές». Δεν έπαψαν ποτέ να αγαπιούνται, μέχρι τα γεράματά τους κοίταζαν ο ένας τον άλλο στα μάτια με λατρεία σαν νιόπαντροι. Εκείνη τον φρόντιζε σαν παιδί -δεν έχετε ιδέα τι σημαίνει σιδέρωμα πουκαμίσου ή μαγείρεμα για τον Μπέμπη. Εκείνος πάλι, τη διεκδικούσε σαν έφηβος, τη χάιδευε με τα μάτια. Έφυγε πρώτη εκείνη κι έμεινε μόνος του ο θείος, μια και δεν απόκτησαν παιδιά, μόνο δυο ανίψια, κι αυτά πολυάσχολα. Εν τούτοις, τα πουκάμισά του συνέχισαν να είναι πάντα φρεσκοσιδερωμένα και τα μαντίλια του να μοσχοβολούν κολόνια εις μνήμην της γλυκιάς Ποπίτσας και του έρωτά τους που δεν τον νίκησε ο θάνατος.



Ο Διονύσης Ταμαρέσης ήταν φωτογράφος, φίλος και συνεταίρος του Δημήτρη Χαρισιάδη (στον οποίο θα είναι αφιερωμένη η επόμενη ανάρτηση). Από τις φωτογραφίες του θείου διάλεξα δυο που εικονίζουν τα αγαπημένα του ανίψια, το Γιαννάκη και τη Σοφούλα και αναδεικνύουν το ταλέντο του σαν κλασικού πορτραιτίστα.



8 σχόλια:

flamencologio είπε...

Δεν έχω διαβάσει κάτι τόσο τρυφερό! Βαλτός είσαι χριστιανέ μου;

jb είπε...

Τους θυμάμαι και γλυκαίνει η καρδιά μου...

μαριάννα είπε...

Νίκο ναι, επίτηδες το κάνει. Τα ξέρω εγώ αυτά. Μας συγκινεί και μας αποζημιώνει για να μην μπορούμε να παραπονεθούμε που χάνεται. Κλασική τακτική των απόντων. ;)

Την αγάπη μου εις αμφοτέρους!

jb είπε...

Μαριάννα, καλή μου, μπορεί να χάνομαι όπως λέτε, αυτό όμως δεν μειώνει την αγάπη μου ή το ενδιαφέρον μου, να το ξέρετε! Απλά, είναι φορές που περνάω κι εγώ τα ...υπαρξιακά μου και σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές, κρύβεσαι μέχρι να περάσει η μπόρα. Ύστερα ξαναβγαίνεις σαν χαρούμενος χοχλιός, με κίνδυνο να σε μαζέψει ο πρώτος περαστικός για το γιαχνί του. Τουτέστι ναρκοπέδιο!

μαριάννα είπε...

Αααααχ! Χρειάζεστε εκπαίδευση εσείς οι χοχλιοί. Να μην αφήνεστε να σας κάνουνε γιαχνί, απαιτείστε να σας κάνουν μπουμπουριστούς, όπως σαφώς έχετε κάνει εσείς κάποιους άλλους. Κι επίσης τα μπλογκς γι αυτό ακριβώς δεν είναι; Φαντάζεται κανείς ότι το ανελλιπώς ιστολογείν, είναι κατάστασις φυσιολογική; :))))
Διαφυγή το λένε κάποιοι, καταφυγή το λένε άλλοι. Είναι μια κάποια λύσις. ;)

jb είπε...

Ως χοχλιός σας ορκίζομαι στο καβούκι μου ότι ουδέποτε έκανα καποιον μπουμπουριστό, τουλάχιστον εκ προθέσεως. Όποτε συνέβη, έγινε εξ αμελείας και υπέστην τα προβλεπόμενα. Γι' αυτό τουλάχιστον μπορώ να επικαλεστώ τον πρότερο έντιμο βίο.

Με δεύτερο συνθετικό τη "φυγή" μπορείτε να σχηματίσετε κι άλλες πολλές λέξεις. Τι σημασία έχει; Στο τέλος μένει πάντα απλώς η "φυγή".

flamencologio είπε...

Δεν είπε η κοπέλα ότι μπήκες στο καβούκι σου ΕΞ (!) προθέσεως! Επίσης, η Μαριάννα δεν έχει την τιμή να σε βλέπει σε καθημερινή βάση. Για ρώτα κι εμάς, που είμαστε...μπουμπουριστοί!!!

μαριάννα είπε...

Κι εγώ σας ορκίζομαι στις μαύρες καστόρινες γόβες μου, ότι ποτέ ηθελημένα δεν... μπουμπούρισα χοχλιούς. :Ρ
Μα με πείσατε τώρα; Ιδού η τρανταχτή απόδειξη που έρχεται να σας διαψεύσει από τον αγαπημένο μας φλαμενκολόγιο. :)))))
Πάντως, για να αμπελοφιλοσοφήσουμε λιγάκι, του μπουμπούρισμα ένθεν κακείθεν είναι αναπόφευκτο. Κι εκεί είναι και η γοητεία όλη... αλλιώς η ζωή θα ήταν αφόρητα πληκτική. Δεν ξέρω αν σας παρηγορώ με το να σας δηλώσω ότι είναι πολύ πιο οδυνηρό, το να μην βρίσκεις κάποιον ικανό να σε μπουμπουρίσει, όταν έχεις μπουμπουριστεί άγρια στη ζωή σου!
χαχαχαχαχαχαχαχαχα

Πόσο θα ήθελα να ήμουν μαζί σας στο καθημερινό σας καπνιστήριο... ;)