Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

Τα δέντρα της...γνώσεως 2

Τώρα λοιπόν που μου είστε διαβασμένοι και ίσως λιγάκι προβληματισμένοι, να σας πω κι εγώ τα δικά μου. Τι με ξένισε σ’ αυτή την ιστορία; Κατ’ αρχήν η ευκολία με την οποία κατορθώνουν μερικοί να εκμεταλλεύονται τις περιστάσεις. Ύστερα, αυτή η γενικευμένη πλέον τάση να καθησυχάζουμε τη συνείδησή μας πληρώνοντας. Να μην μπω σε καθημερινά παραδείγματα…

Λες λοιπόν: πω, πω τι θα γίνει βρε παιδί μου, δέντρο για δέντρο δεν έμεινε πια μ’ αυτές τις «πυρκαϊές»! Και βγαίνει η εν λόγω –μη κερδοσκοπική- εταιρεία και σου λέει: Γι’ αυτό σκας βρε κουτό; Εγώ είμαι εδώ. Φέρε 20 ή 35 € και θα έχεις κάνει το καθήκον σου απέναντι στην κοινωνία και τις επερχόμενες γενιές. Βάλε εσύ τα παντοφλάκια σου και κάτσε στην τηλεόραση να δεις την επόμενη «πυρκαϊά» live, κι εγώ θα τρέξω στα όρη και στ’ άγρια βουνά να τα αναδασώσω για πάρτη σου.

Ένα ερώτημα που προκύπτει τώρα, είναι τι είδους δέντρα είναι αυτά που φυτεύεις στην αναδάσωση και κάνουν 20-35€ έκαστον. Απ’ ότι ξέρω σε όποιο δασαρχείο να πας σου τα δίνουν δωρεάν. Εκτός αν θέλεις να φυτέψεις στο κορφοβούνι...φίκους μπέντζαμιν! Άσε που πρέπει να γίνουν και χίλια τα δέντρα. Κάντε τώρα τον υπολογισμό 1000 Χ 35 = 35000 €, κοντά 12.000.000 παλαιές δραχμούλες. Βέβαια η εταιρεία είναι –κατά δήλωσίν της- μη κερδοσκοπική και για το φύτεμα προσβλέπει και σε εθελοντές…

Αν μπείτε στην ιστοσελίδα τους θα βρείτε κι άλλες υπηρεσίες. Φερ’ ειπείν μπορούν να σας φυτέψουν ένα μεγάλο δέντρο όπου τους πείτε (ξεκινάει από 150€) και να βάλουν και αναμνηστική πλάκα, που την πληρώνετε, βέβαια χωριστά –δεν κάνω πλάκα. Μπορείτε ακόμα στο γάμο σας να μοιράσετε πιστοποιητικά αναδάσωσης αντί για κουφέτα –αυτό θα έχει πλάκα. Ή στο μνημόσυνο της γιαγιάς σας αντί για κόλλυβα –τώρα κάνω πλάκα.

Αλλά το -μη κερδοσκοπικό- ψητό βρίσκεται στη συνεργασία με τις επιχειρήσεις-χορηγούς και την τοπική αυτοδιοίκηση. Διότι οι μεν πρώτοι πληρώνουν για το κοινωνικό τους προφίλ –και καλά…αντιστάθμιση ρύπων- , οι δε δεύτεροι για το πολιτικό τους προφίλ –βλέπετε, δεν έχουν καλό ανφάς.

Δεν θέλω να σας κουράσω περισσότερο. Καταλάβατε. Τελειώνοντας, μόνο μια επισήμανση λίγο ευτράπελη στο άρθρο της κας Αστραπέλλου: η ιδέα για την ίδρυση της εταιρείας γεννήθηκε, λέει, πριν τις καταστροφικές «πυρκαϊές» του καλοκαιριού. Τώρα εμείς τι να υποθέσουμε; (Αστειεύομαι)

Υ.Γ. Περί του τίτλου: Το δέντρο της γνώσεως έχει ως γνωστόν σχέση με το -προπατορικό- αμάρτημα.

Τα δέντρα της...γνώσεως 1



Είναι γνωστό πως τα πάντα μπορούν να αποφέρουν κέρδος. Το αξίωμα αυτό επιβεβαιώνεται για μία ακόμα φορά με το δημοσίευμα του ΒΗΜΑDONNA
(τεύχος Απριλίου) για το οποίο θα σας μιλήσω.

Πρόκειται για δυο ρηξικέλευθους νέους, ιδρυτές μιας εταιρείας που δραστηριοποιείται στις δενδροφυτεύσεις. Επειδή ίσως δεν έχετε διαβάσει το σχετικό άρθρο –και, βέβαια, δεν σκοπεύω να σας το αφηγηθώ- σας το έχω σκανάρει. Διαβάστε το και ύστερα τα λέμε.

Οι χρυσές σελίδες

Όταν ακούτε διάφορους, και ιδιαίτερα εκδότες και βιβλιοπώλες, να παραπονιούνται επειδή οι Έλληνες δεν διαβάζουν, να συγχύζεστε. Διότι αυτοί οι κύριοι είναι από τους βασικούς υπεύθυνους του φαινομένου (;). Να σας το αποδείξω: στις σημερινές εφημερίδες υπάρχει διαφημιστικό φυλλάδιο-τιμοκατάλογος του Public με διάφορα βιβλία που έγιναν ταινίες ή σήριαλ. Έχει λοιπόν το κάθε βιβλίο στην ελληνική έκδοση, στην αγγλική –μόνο- και ,όταν υπάρχει, την αντίστοιχη ταινία σε DVD και το soundtrack. Μόλις συνειδητοποιήσετε τη διαφορά τιμής –στα περισσότερα- ανάμεσα στην ελληνική και την αγγλική έκδοση, θα αρχίσετε να βγάζετε καπνούς. Μερικά παραδείγματα:

Marquez: «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» ελλ. 18,10, αγγλ. 6,70.

Nabokov: «Λολίτα» ελλ.24,50, αγγλ. 8,80.

Και το κορυφαίο: London: «Ο Ασπροδόντης» ελλ.12,20, αγγλ. 3,00.

Επιπλέον δε στο οπισθόφυλλο του φυλλαδίου διαφημίζονται και οι εκπτώσεις που γίνονται κάθε Δευτέρα και Πέμπτη: Στα ξενόγλωσσα βιβλία 20% ,στα ελληνικά καμία.

Θα γίνω τώρα εξαιρετικά δυσάρεστος. Και βέβαια οι Έλληνες διαβάζουν ή τουλάχιστον αγοράζουν βιβλία. Γιατί πως αλλιώς να εξηγηθούν οι μεγάλες επενδύσεις επιχειρηματιών του χώρου (Ελευθερουδάκης, Ιανός, Public κ.ά.) που έχουν γίνει πρόσφατα σε πανάκριβες εγκαταστάσεις και δαπανηρή διαφήμιση. Πουλάνε, βέβαια, κι άλλα πράγματα αλλά το βιβλίο καταλαμβάνει τον περισσότερο χώρο. Απ’ την άλλη, εκδίδονται κατά εκατοντάδες βιβλία κάθε είδους –και καλά κάνουν. Κάτι δεν κολλάει λοιπόν σ’ αυτό το παζλ. Βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Και κάτι που άφησα για φινάλε: στον κατάλογο του Public ο «Τελευταίος Πειρασμός» του Καζαντζάκη είναι από τα ακριβότερα (26,40). Τι λέει γι' αυτό άραγε ο Δρ. Πάτροκλος Σταύρου, θετός γιος της Ελένης Καζαντζάκη;

Απ’ την Πολεοδομία στον Φρόυντ

Θα αναρωτηθείτε ίσως γιατί Άρτιον. Μα επειδή είναι άρτιο, γι’ αυτό και οικοδομήσιμο βέβαια, που αλλού πήγε ο νους σας; Μια και στις μέρες μας λοιπόν είναι μάλλον σπάνιο να οικοδομούνται τα άρτια, είπα να ρίξω τα μπετά και βλέπουμε.

Όπως θα διαπιστώσετε και από τις αναρτήσεις, oι εργασίες έχουν ξεκινήσει από τον Ιανουάριο αλλά μέχρι τώρα είχαν χαρακτήρα πειραματικό, θα έλεγα, δεν είμαι δα και κανένας εξπέρ του είδους. Απλά, ξεκινώ αυτή την υπόθεση ως ένα είδος ψυχοθεραπείας: είναι βλέπετε τόσα γύρω αυτά που με συγχύζουν -ή μ’ ενθουσιάζουν- που κάπου πρέπει να τα γράφω. Επειδή όμως δεν εκτιμώ καθόλου τις εφημερίδες –τις αγοράζω μόνο για τα DVD- που αλλού θα έστελνα τις επιστολές μου; Νά ‘μαι λοιπόν κι εγώ μπλόγκερ, τρομάρα μου!

Ένα μοναδικό προσόν των blogs –που επιβεβαιώνει και τη θεραπευτική αξία τους- είναι ο διάλογος. Έρχεστε δηλαδή εσείς και μ’αυτά που γράφετε με ψυχοθεραπεύετε γι’ αυτά που γράφω. Με τον τρόπο σας. Προσέξτε όμως τη λεπτομέρεια, η διαδικασία είναι αμφίδρομη: μπορώ κι εγώ να απαντάω, πράγμα που μάλλον δεν ισχύει στο ντιβάνι του Φρόυντ. Διότι άντε να πεις στον ψυχαναλυτή σου «τι λες πουλάκι μου, πας καλά;»

Αρκετά όμως με την ψυχανάλυση, μην τρελαθούμε κιόλας, απ’ τα μπετά ξεκινήσαμε. Θα τα ξαναπούμε σε λίγο.